Aggregatie: automatisch of manueel?

Expertartikelen | 499 keer bekeken
Aggregatie: automatisch of manueel?

In mijn vorige stuk schreef ik over de zin en onzin van aggregatie. Eén van de genoemde voordelen was het vermijden van fouten bij rework.

Dit voordeel kan weer geheel teniet worden gedaan door eventuele fouten bij manuele aggregatie. En aggregatie vindt in de praktijk vaak geheel of gedeeltelijk manueel plaats. De reden hiervoor is dat de meeste verpakkingslijnen waar al vroeg serialisatie op werd toegepast, lijnen waren met productie voor Korea of China. Dit waren de eerste wetgevingen rondom serialisatie waarbij ook aggregatie werd verlangd en waarvoor in West Europa werd verpakt.

Die producties voor Korea of China waren zelden heel groot, anders werden ze wel lokaal gedaan. Om nu niet te veel in te moeten grijpen in bestaande verpakkingslijnen, werd meestal enkel volautomatische item level serialisatie toegepast en werden de aggregatie stappen (semi)manueel uitgevoerd. Dit maakt het zelfs mogelijk om een batch met item level serialisatie te draaien in de standaard lijn en separaat achteraf de aggregatie uit te voeren. Soms zijn dit toch best grote aantallen. In ieder geval om manueel te verwerken. Bij deze manuele processen kunnen zoals gezegd ook fouten optreden. De meeste voorkomende fouten kunnen zijn dat gescande producten niet in de omverpakking belanden, maar er vervolgens wel het identificatie etiket op wordt gekleefd met hierop het serienummer van het parent level. Daardoor stemt de database niet overeen met de werkelijkheid.

Automatiseren
Dergelijke fouten zijn te vermijden door het geheel of gedeeltelijk automatiseren van de aggregatie stappen. In veel lijnen waar hoofdzakelijk kleinere charges worden verpakt, wordt geen case packer toegepast. De individuele doosjes worden dan in bundels verpakt, om hiermee het manueel omdoos verpakken te faciliteren. Deze bundels kunnen vrij eenvoudig door een bundel aggregatie unit worden geaggregeerd. Op een dergelijke unit fotografeert een camera de zijkant van de bundel om de item level nummers te lezen en vervolgens wordt een bundel etiket geprint, aangebracht en geverifieerd.

Bij case packers ligt dit al iets gecompliceerder. Meestal bevat een omdoos verschillende lagen. Deze worden laag na laag ingebracht. Om te werk te gaan als bij de bundelaggregatie unit, dienen de stacks te worden gefotografeerd voordat deze zijdelings in de omdoos worden geschoven. Hiervoor is in bestaande case packers niet altijd plaats. In nieuwe modellen is hier uiteraard rekening mee gehouden. De work around is in zo’n geval om de binnenkomende doosjes te scannen en door de stacking buffer te weten welke doosjes in welke omdoos verpakt zijn. Ter controle volstaat het om één van de doosjes in de stack te fotografen. Daarvoor is meestal wel plaats. Op zich een mooie oplossing, met echter één groot nadeel: door gebruik te maken van de stacking buffer, wordt deze buffer ook leeggemaakt na opening van de machine. En dit gebeurt vaker dan je denkt bij verklemmingen in de stack of bij inschuiven bijvoorbeeld.

Al met al genoeg redenen om het vraagstuk van aggregatie ook eens goed te bekijken vanuit het oogpunt van de verpakkingslijn.

Aanmelden nieuwsbrief

Alles wat je zoekt, verpakt op één platform!
Meld jezelf aan voor onze nieuwsbrief en ontvang het laatste nieuws, innovaties, trends en ontwikkelingen uit de branche.

Deel dit artikel

Reacties (0)

Reageren