De verandering van theeverpakkingen

Expertartikelen | 738 keer bekeken
De verandering van theeverpakkingen

De verkoop van thee is sterk veranderd. Thee, vroeger gezet van losse bladeren en opgeschonken door een theezeefje, daarna verpakt in gevouwen zakjes gemaakt van natuurlijke vezels, eerst met nietjes en later met een plakkertje en nu verpakt in piramides van nylon. Zoals vaak na de introductie van een vernieuwing, blijven de oude vormen beschikbaar in de handel. De verscheidenheid groeit al heeft niet iedere winkel meer losse thee in het assortiment.

Zwarte thee wordt gemaakt van gefermenteerde bladeren die gedroogd worden. Gedroogde bladeren hebben de eigenschap dat ze snel geur opnemen vanuit de omgeving en daarom moet thee net zoals tabak en gedroogde kruiden hiertegen beschermd worden. Voor de productie van de theedoosjes wordt alleen maar gebruik gemaakt van virgin vouwkarton, GZ of SBS genaamd, afkortingen afkomstig uit het Duits of Engels die staan voor Gestrichener Zellstoffkarton respectievelijk Solid Bleached Sulphate. Gestreken vouwkarton gemaakt van sulfaat ontsloten vezels die gebleekt zijn. Ook ongebleekte vezels worden gebruikt, maar dan aan de binnenzijde. Het gebruik van gerecycled karton zou de smaak van de thee teveel beïnvloeden.

In het verleden zat er binnenin de doosjes een laagje knisperend papier, meestal groen. Dit was Pergamijn, een papiersoort gemaakt van vezels die ontsloten zijn met sulfiet. Deze papiersoort is vet- en vochtdicht en werd vroeger meer toegepast dan tegenwoordig. Voor wat betreft de eigenschappen komt Ersatz dicht in de buurt; een papiersoort waarvan de vezels heel sterk mechanisch vermalen zijn. Ersatz wordt bijvoorbeeld gebruikt voor boterhamzakjes. Pergamijn wordt steeds minder gebruikt; de productie is duur doordat de machines bestand moeten zijn tegen de zure chemicaliën en dezelfde functionele eigenschappen kunnen bereikt worden met gecoate papiersoorten. De Pergamijn in de theedoosjes moest de thee mede beschermen tegen geur afkomstig van de inkt en afkomstig van buiten. Theedoosjes werden op gegeven ogenblik voorzien van een cellofaantje aan de buitenzijde, zoals dat in de volksmond vaak genoemd wordt. De naam van het materiaal is afkomstig van cellofaan, geregenereerde cellulose, een transparante file die zelfs als werkwoord gebruikt: cellofaneren. Cellofaan is vervangen door georiënteerd polypropeen, BOPP maar het wordt nog steeds gebruikt. Met de introductie van migratie-arme inkten, inkten met lagere concentraties aan oplosmiddelen, en schonere productielijnen voor vouwkarton, kon ook de Pergamijn verdwijnen uit het doosje.

In het verleden werden productielijnen voor vouwkarton nog wel eens gebruikt voor verschillende samenstellingen waardoor overdracht van stoffen nog altijd mogelijk was. Dedicated lines, lijnen die gericht zijn op één soort materiaal hebben ervoor gezorgd dat er schoner en geurvrijer materiaal gemaakt kan worden. Ook de coatings op het vouwkarton zijn sterk verbeterd en bieden betere barrières. Het aanbrengen van de Pergamijn laag aan de binnenzijde was ook nog eens erg storingsgevoelig. Het verhaal ging zelfs rond dat het op gegeven ogenblik niet meer lukte om de machines aan de gang te krijgen en dat toen geproduceerd is zonder Pergamijn. En aangezien er geen klachten kwamen over de smaak van de thee, was het besluit snel genomen te stoppen met Pergamijn. Geschiedenis omtrent dit soort ontwikkelingen is lastig te achterhalen. Aangenomen kan worden dat het wel een combinatie van eigenschappen zal zijn geweest die hiervoor gezorgd heeft.

De langwerpige doosjes werden verwerkt op machines waarbij het sluiten van de lange sluitklep kritisch is. De vezelrichting van de doosjes is daarom gedraaid ten opzichte van langsnaad geplakte doosjes namelijk loodrecht op de sluitklep. Machines die gerust gerekend kunnen worden tot de hoogwaardige technologie. Probeer maar eens 20 of 40 zakjes thee netjes in een doosje te plaatsen op hoge snelheid. Door de marktontwikkeling van theesoorten, smaken en merken is ook de verscheidenheid aan doosjes erg groot geworden. Er zijn veel vierkante doosjes met theezakjes die allemaal apart verpakt zijn in een papieren wikkel op de markt. Piramides zijn vaak verpakt in een verzamelverpakking, een sachet. Tegelijkertijd zit aan de buitenzijde nog steeds dezelfde folie. Dubbele bescherming dus. En ook vaak voorzien van een scheurstrip, alhoewel die niet altijd handig is. Daar kan nog wel eens naar gekeken worden.

Bij de goedkope huismerken zijn doosjes te vinden zonder een kunststof folie aan de buitenzijde. De tamper evident functie is opgenomen in de kartonnen constructie als perforatie. Een kritische verpakking omdat de coating van het vouwkarton als barrière moet dienen om geen afbreuk te doen aan de primaire functie, het beschermen van de thee.

Voor de horeca worden piramides apart verpakt in doosjes met een kunststof wikkel om ieder doosje. Een luxe verpakking met een mooie uitstraling die goed past in de horeca.

Veel mensen hebben tegenwoordig thuis een theedoos met verschillende smaken. Het probleem dat zich voordoet is diffusie van smaak. Er zit geen geurvrije afscheiding tussen de vakjes en na verloop van tijd smaakt alles eender. De oplossing ligt voor de hand en is ook al in de markt zichtbaar. Betere barrières voor de papieren wikkel door deze te coaten. Ook wordt er aluminiumfolie gebruikt als barrière en worden zakjes verpakt in gesealde sachets. Het verpakkingsproces wordt daarmee steeds complexer maar de technologie maakt het mogelijk dit te realiseren.


Aanmelden nieuwsbrief

Alles wat je zoekt, verpakt op één platform!
Meld jezelf aan voor onze nieuwsbrief en ontvang het laatste nieuws, innovaties, trends en ontwikkelingen uit de branche.

Deel dit artikel

Reacties (0)

Reageren