Om de kwaliteit van een product te kunnen vaststellen is het handig te weten waar het product vandaan komt: welk land, welk bedrijf en soms zelfs welke maker. Dat was vroeger zo en dat is nog steeds zo. Daarom kreeg ik in mijn jeugd regelmatig de vraag “van wie ben jij er een?” voorgelegd. Als ze de naam van mijn vader hoorden dan wisten ze dat het goed zat. Althans, zo werkte dat bij mij. Dat hoeft natuurlijk niet voor iedereen te gelden. Zo kan ik me voorstellen dat er kinderen waren die niets zeiden of die misschien wel de naam van iemand anders zeiden. Het risico was dan wel dat de vragensteller met nog meer vragen kwam om te controleren of de waarheid wel gesproken werd. Meestal gebeurde dit naar aanleiding van een aanwijzing zoals een aarzeling bij het antwoorden, wegkijken of een trillende stem.

Er is niet zoveel veranderd
Er zijn bedrijven die maken producten met veel aandacht en kwaliteit en die zetten er een naam op. Als dit goed gaat dan is de kans aanwezig dat anderen dezelfde naam op hun producten zetten, maar deze niet met dezelfde aandacht en kwaliteit maken. De consument denkt te weten wat hij koopt en hij gaat af op de verkoper, de winkelketen, het uiterlijk van het product en van de verpakking. De koper let bewust of onbewust ook op aanwijzingen die aangeven of het product dat gekocht wordt echt is.

Namaak is steeds moeilijker van echt te onderscheiden
Het kopiëren van producten wordt steeds gemakkelijker en daardoor neemt de vraag naar echtheidskenmerken toe. Iedereen kan machines aanschaffen en daarmee producten maken die hetzelfde er uitzien als grote merken of bekende namen. Dit legt een grote druk op merken. Sommigen in de kledingsbranche komen eruit en kiezen een weg naar extreme luxe zodat het een ieder duidelijk is of dat wat gedragen wordt echt is of niet. De waarneming geeft voldoende aanwijzing of hij of zij zich dat product kan permitteren. Anderen lukt het minder of niet om deze weg te bewandelen en dan wordt het kritisch. Als de halve stad met merkjes op loopt waarvan iedereen weet dat het waarschijnlijk niet echt is dan verliest het merk sterk aan waarde.

Verpakking is belangrijkste factor bij keuze tot aanschaf
Bij producten die relatief weinig kosten kan een prijsstrategie niet helpen. Veel producten zijn daarbij slecht terug te brengen tot de producent, verbouwer of kweker. Hoe weet de consument nou dat de wijn in de fles niet de goede en dure wijn is die hij dacht te kopen? Hoe weet de consument nou of die appels echt uit Nederland komen en niet van de andere kant van de wereld? Het enige middel dat de verkopende partij hiervoor kan gebruiken is de verpakking. Langzaamaan wordt de sector zich daarvan bewust. En dit geldt niet alleen voor levensmiddelen, maar ook voor fietsonderdelen, batterijen, elektronische apparatuur en nog veel meer. Bij veel producten zijn nog wel kenmerken aan te brengen waarmee de echtheid aangetoond kan worden. Meestal totdat de kopieerder deze ook gevonden heeft en ze wederom namaakt. Zoals de geldvervalser weer steeds dichter bij het origineel komt. Bij levensmiddelen en medicijnen wordt dit een stuk lastiger. In ieder geval lukt het niet op zodanige wijze dat de consument snel kan vaststellen of de producten de juiste zijn. Dan moet de verpakking dus deze functie gaan vervullen.

Er zijn veel mogelijkheden voor ‘anti counterfeiting’ 
Maar welke methode werkt nu goed voor de consument? Als deze een product koopt in de winkel, of een product krijgt in een apotheek, dan is de aandacht ergens anders. In de winkel wordt impliciet gekozen, bij de apotheek wordt ervan uitgegaan dat het product goed is. Pas thuis gaat de consument anders om met de gekochte producten. Dan worden ingrediënten declaraties gelezen, gebruiksaanwijzingen bestudeerd, bijsluiters gespeld en de verpakking uit elkaar gehaald. Maar eigenlijk moet bij aankoop al duidelijk worden of het product echt is.

Scannen met layar, tags die waarschuwen, chips die de smartphone activeren 
Technisch is veel mogelijk maar de vraag is of de consument zit te wachten op deze wijze van communiceren met en over producten. Met inkt en met een QR-scanner kan ook gecommuniceerd worden zoals de Smartoven van Samsung. De magnetron/oven combinatie kan een QR-code lezen en nadat de verpakking in de oven geplaatst is, doet deze wat gedaan moet worden. Een QR-code is gemakkelijk na te maken, maar niet een website waar een consument zich eerst heeft aangemeld. Met databeheer en met snel wisselende nummers kan goed bijgehouden welk product waar in de keten zit. Voor de consument kan dit al voldoende zijn om te zien of de gegevens kloppen. Overigens maak ik me geen illusies: alles is te kopiëren en vervalsen. Maar voorlopig kan het dus nog erg goedkoop en kunnen we leren van de ervaringen die opgedaan worden. Deze stap is nodig om te zien hoe wij als consumenten willen communiceren met producten op de winkelvloer. Een testveld bij uitstek.

Ontwerpen van verpakkingen, een vak met veel dimensies.

Aanmelden nieuwsbrief

Alles wat je zoekt, verpakt op één platform!
Meld jezelf aan voor onze nieuwsbrief en ontvang het laatste nieuws, innovaties, trends en ontwikkelingen uit de branche.

Deel dit artikel

Reacties (0)

Reageren